sábado, 1 de agosto de 2009

15 de May, 2003 5:20 pm

Se refleja entre fríos casquetes esa imagen inexistente,

aparentemente bella y angelical que se desvanece al caminar.

La alegria apagada está, es un alma envuelta en soledad,

vive cada paso soñando encontrar respuesta en el susurro del viento,pero lo que regresa es tan solo un eco como estruendoso trueno en tormenta, y luego...

luego el silencio en este vacío tan marcado en cada acción, desgarrando el alma, desapareciendo la poca ilusión.

Mi refugio en este caos era tu simpatía, tu sonrisa;

mis fuerzas en cada caída, la calidez de tu mano que me levantaba y sostenía.

Pero acabada toda esperanza está.

Aquello único que deseaba mi corazón era un poquito de tu amor.

No puedes el destino cambiar. Desde que naces te golpeas con el mundo de la imperfección y la desilusión.

Y aún así mueres añorando haberlo palpitado, porque no hay valor mas grande e imperial que haber conocido lo que es realmente amar

3 de abril de 2003

Poema:


En medio de este cuarto , la soledad se siente en la
piel,
mis pensamientosevocan tus recuerdos
y en el recorrido por ese submundo
pareciera dibujarse una sonrisa en mi
pero la realidad sigue golpeando
me caigo de esa nube, el castillo se desarma
tu no estas , y tampoco eres para mi
amarte me caba por detruir
sufro como jamas lo he hecho
si me arrancaran el corazon doleria menos
saberte tan lejos de mi rompe en mil pedazos cuanto
soy
no existe pero ciego que el que no quiere ver y yo me
nioego a verte en otros brazos que no sean los mios
las lagrimsa lo han empañado todo
el fuego que corre por mis venas se extingue
y esta pasion termina por consumirme
el aire ya no alcanza faltas tu para renovarlo
el agua ya no refresca y ahogada estoy en este mar de
sequias
el sonido no se oye
y este silencio es mi condena
este amor mis cadenas
y el oceano tormentoso el refugio de lo que queda de
mi
escapar no puedo y esta gran verdad no se puede
ocultar mas
esta hgrabada como tatuaje en mi corazon
naci para morir queriendote
porque en todo lo que hago estas tu
en mi paseo y a cada paso te veo te siento te escucho
te percibo
no hay lugar para huir de tu sombra porque eres en mi
en quien inevitablemente vives
amo y señor de todo cuanto soy
con paciencia he de esperarte
porque aunque lo deseo no puedo dejar de amarte

Eliana


soledades

Silenciosos son los pasos del tic tac del tiempo, cuando menos te lo imginas han cavado el mas profundo hueco .

Caminas tratando de saborear el flavor de la soledad, pero atraviesa como estaca la débil carne de la que hecho estas.

No es sencillo el camino, abundan piedras por doquier y sin calzado lo debes recorrer.

Gritando de dolor , y en medio de un desierto , en medio de la nada se desvanece la voz.

Las fuerzas flaquean, y el espíritu se ve vencido.

Dificil esta la lucha, encontrar una razon que te de ganas de seguir adelante parece imposible.

El llanto es el unico desahogo ante la impotencia, ante la desazón.

Cuanta desilusión, en mil partes se rompio el cristal.

El edor que deja es nauseabundo, y arrastra consigo las pocas esperanzas que en un rincon guardadas estaban

En muchas ocasiones deseas quitar la existencia a todo aquello que te lastima, tratando de parecer una fiera, pero no tienes agallas, ni oportunidad, y callado marchas cavisbaja hacia la puerta.

Tu eres el único al que hieren, se desgarra la piel ante la sequia y el calor del desierto en el que viajas.

Que te queda, a donde ir si no hay horizonte, y no hay motivo para querer encontrarlo...

Desfallece el ser, se nubla la mente y sientes que solo alli, cuando la flama se apague , solo en el fin , es cuando descansara tu alma.

eliana

Μιχάλης Χατζηγιάννης

Μιχάλης Χατζηγιάννης - Πού είναι η αγάπη

Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη
Μουσική: Μιχάλης Χατζηγιάννης
Πρώτη εκτέλεση: Μιχάλης Χατζηγιάννης

Μοιάζουν οι ώρες να' ναι μεγάλες ανηφόρες
σαν να παλεύω έτσι αισθάνομαι και ζω
μοιάζουν οι ώρες να πέφτουν πάνω μου σαν μπόρες
κι οι αναμνήσεις να ρίχνουν πάλι κεραυνό

Κάτι στη ψυχή είναι ακόμα τόσο ευσυγκίνητο
κλαίω σαν παιδί όταν πάω εσένα να σκεφτώ
ώρες στη σιωπή ώρες στη δουλειά και στ' αυτοκίνητο
βράδυ και πρωί ψάχνω τρόπους για να ξεχαστώ

Πού είναι η αγάπη που μ' ανέβασε στα σύννεφα
Δώσε μου κάτι τώρα που πέφτω, να σωθώ
πού είναι η αγάπη να μου αποδείξει πριν το τέλος
αν είναι απάτη ή αν είναι κάτι μαγικό

Μοιάζουν οι ώρες να' ναι αφιλόξενες σα χώρες
όπου δεν βρίσκω το καταφύγιο που ζητώ
μοιάζουν οι ώρες να 'ναι μεγάλες ανηφόρες
σαν να παλεύω έτσι αισθάνομαι και ζω

Κάτι στη ψυχή είναι ακόμα τόσο ευσυγκίνητο
κλαίω σαν παιδί όταν πάω εσένα να σκεφτώ
ώρες στη σιωπή ώρες στη δουλειά και στ' αυτοκίνητο
βράδυ και πρωί ψάχνω τρόπους για να ξεχαστώ

Πού είναι η αγάπη που μ' ανέβασε στα σύννεφα
Δώσε μου κάτι τώρα που πέφτω, να σωθώ
πού είναι η αγάπη να μου αποδείξει πριν το τέλος
αν είναι απάτη ή αν είναι κάτι μαγικό
Categoría: Música